İlk kızım Zeynep'i normal doğumla dünyaya getirirken hayatımın en zor tecrübesini yaşadım. Hastaneye hiç doğum sancım yokken gidip orada sekiz saat suni sancı çekmek zorunda kalmıştım. Zor doğum olduğu için kızım bebekliğinde doğum stresinden dolayı sürekli ağlıyordu.
Bu gebeliğim boyunca da hep dua ettim o kadar zorlanmamak için. 40.gebelik haftam dolduktan sonra sancı bekliyordum son iki gece çantamı kapının yanına koydum kıyafetlerimi baş ucuma koyup her an hastaneye gitmeye hazırdım. Fakat düzensiz ağrılar gelip sabah karşı gidiyordu.
Muhtemel doğum tarihini 3 gün geçmişti ki sabah eşim işe giderken benden bugün telefon bekle uzaklara gitme diye tembihlemiştim. Sonrasında midem bulandı kendimi iyi hissetmiyordum yavaş yavaş sancılarım başlamıştı dakika tuttuğumda sancılarım düzenli hale geldiğini fark ettim ama çok hafifti. Hemen hastaneye gitmemek için kendimi öyle bir motive ettim ki illa ki doğum sancımın çoğunu evde çekecektim ki istediğim gibi de oldu. Bu düzenli sancılar başlayınca evde yürüdüm yatmadım ılık duş aldım anneme belimi ovalattım.
Hastaneye gittiğimizde abartıp 2.kata merdivenle çıktım ama bankoya kendimi zor attım doktorum koşarak geldi 5-6 cm açılma vardı. Ben hala düşünüyordum ki açılma az ise eve dönecektim.
Saat 11:30 da hastanedeydik saat 14:30 da kızım Zehra kucağımdaydı. Doğumun kolayı olmaz tabi ki insanoğlunun en yüksek acı çekme anı doğum anıymış. Annelik kolay değil. İlk kızımla kıyaslarsam bu daha kolay ve sorunsuz oldu diyebilirim. Tecrübe ne kadar da önemliymiş.
İki çocuklu hayata merhaba...
