OKULDAKİ ETKİNLİK ÖRNEKLERİMİZDEN

 

KRONİK HASTA BİR ANNENİN HİKAYESİ

 

Sene 2000 haziran ayının ilk günleri, yıl dönümünüz veya doğum gününüz değilse bu tarihi hatırlamazsınız neredeydiniz, neler yaptınız ama benim için bir kabusun başlangıcıydı, o günler. 

 

O sene ailemden uzakta küçük bir ilçede  üniversitenin birinde ileride hiç mesleğini yapmayacağım bir bölümde okuyordum. Okulun son günleri haziranın sıcağı altında müthiş karın ağrısı, günlerce geçmeyen ishal ve kusmalarla perişan haldeyim.  Hastane uzaktaydı gidemezdim, kendimi sağlık ocağına attığımda; acil bölümü bulunmadığından koltukta oturup ilaç yazdırmak için bekleyen insanların söylenmelerine karşın doktorun odasına girip yazdığı antibiyotikle geri döndüm. Birkaç gün sonra şiddetli kanamalar geçmeyince hayatımın en büyük şansı  olan doktor abimin yanına gittim. Vakit kaybetmemek için özel hastaneye gittik doktor şikayetlerimi dinlerken ülseratif kolit değildir umarım deyince abimin gözleri doldu.  Hemen kolonoskopiye aldılar ve o gün tanıştım hastane koridorları ve hastalığımın ismiyle ülseratif kolit...

 

Sonuca inanmak istemiyordu sanki başka başka hastanelerde tahliller yaptırıp İstanbul'un en iyi hastanesinde en iyi doktordan randevu alıp tekrar kolonoskopi yaptırdı ama sonuç hala aynıydı. Bizim elimizde olan bir şey değil ki vücudumuza sözümüz geçmiyor. Desteklerinden dolayı aileme minnettarım. Annem ben tuvaletteyken kapıda ağlar "ishalin geçmedi mi kızım" derdi o zaman kızardım beni daha çok hasta ediyorsun rahat bırak beni derdim.

 

Ama onun elinde değilmiş annelik güdüsüymüş çocuk hasta olduğunda anne iki kat hastalanıyormuş ben bunu şimdi anne olduğumda anlıyorum. Hastalığımın ilk yıllarında psikolojik yardım aldım ama kullandığım ilaçlar sadece uyuşturuyor tepkisizleştiriyordu. Depresyon geçirdiğimi söyledi psikiyatrist. Nasıl olmasın ki evden çıkamaz hale gelmiştim dışarıdaki arkadaşlarımdan koparıp, tuvaletle arkadaşlığımızı ilerletmişti bağırsaklarım. Kortizondan yüzüm şişmiş aynama başka birisi bakıyormuş gibiydi. Diyet yaptığım günlerde daha çok hasta oluyordum çünkü hastalığım hep kafamın içindeydi. Bunu yersem hasta olurum ama yemezsem aklım kalıyordu. 

 

Sessiz sakin; hüznümü, mutluluğumu  kendi içinde yaşayan bir çocuktum. Gözlemlediğim kadarıyla hastanedeki insanların bir çoğu benim gibi kendi halinde insanlardı. Ne zaman hastalığı kabullendim onunla yaşamayı öğrendim işte o zaman remisyona girmeye başlamıştım. En zor zamanları ilk yıllarda atlattım sonraki, aktif bağırsak haraketleri sıradan geliyor.

 

Doktorumun ev yansa kapıyı çekip çık arkana bile bakma dediğini unutmuyorum.  Bu söylediğini o günlerde idrak edemiyordum ama şimdilerde böyle yaşıyorum hayatımı. Dünyayı çok umursamıyorum.

Hastalığımın ilk günlerinden beri yanımda eşim vardı, o zamanlarda evli değildik ailemin hastalığımda gösterdikleri desteği evlenmemde göstermediklerinin sebebi belli ki bana kıyamadıklarından.

 

Şimdi günlerden hastalığı unutma vakti...

 

3 yıl sonra  evlendim, ama kızımı dünyaya getirmek için 5 yıl bekledim acabalarla doluydu kafamın içi.  Acaba çocuğuma da geçer mi diye ama bilemeyiz ki benim aile hikayemde de benden başka bu hastalıkla mücadele eden yok veya hasta olan birinin çocuğu hasta değil. İlacın dozunu azaltarak bazı günler almayarak vitaminlerle, iyi beslenerek hamileliğimi atlattım. Bebeğime süt veremedim içtiğim ilaçlar gaz yapıyor düşüncesiyle onun rahatsız olmasını istemedim.  Ama sütümü kesmeme rağmen gaz sancıları 9 ay kadar sürdü. 

 

Şimdi kızım 5 yaşında ve ben tekrar anne olmayı çok istiyorum, bütün zorluğuna karşın anne olmanın mutluluğu hastalığımla mücadele etmeme yardımcı oluyor. Benim diğer adım "mutlu anne ve çocuk". Dün çocuktum annemin dizinde, şimdi anneyim çocuğum dizimde.  Annelik bana çok şey öğretti. Onun gözünde hiç hasta anne olmadım ona hissettirmeden tuvalete girip, ilaçlarımı da gizli içiyorum. Hastalığımın hayatta yapmak istediklerimi engellemesine müsade etmeyeceğim.  

 

Sanırım 4 yıl önceydi bir tv programında "barsak form"un varlığını öğrendim o güne kadar kendimi yalnız hissediyordum. Benim gibi kimse yok diye biliyordum. Eğer hastalığımın ilk yılları olsaydı o günleri çok daha rahat atlatabilirdim, siz hastalığınızın başındaysanız ve bu grupla tanıştıysanız çok şanslısınız kolay atlatacaksınız. Parmaklarınızın ucunda sizi anlayan kocaman yürekli insanlar var.  Hastalığı kabullenmekten korkan insanları yüreklendirip, doktor ve ilaç konularında yardımcı olan abilerimize ve ablalarımıza herkes adına teşekkürü borç bilirim.

 

 

 

 

KIRIK PARÇALARDAN KOLYE YAPALIM

 

Bu ara her cuma Kadıköy pazarına gidiyorum. Bu pazara gelenler değerlendirmeyi ve uğraşmayı seven bayanlar. Öyle ki satıcı çocuk bile "bu parça parça şeyler çok satılıyor hazır kolye bileklik getirdim satılmadı bu ıvır zıvırlar kalmıyor" diyor. Orada 50kuruşa 1tl ye kocaman paketlerde boncuklar, metal kapamalar, kırık kolye küpe parçaları satılıyor. Sizlere de fikir olsun alın değerlendirin.

 

 

YIlbaşı yaklaşıyor bol bol yapıp hediye etmek lazım. Malzeme çok olsa da ne yapacağına karar vermek zor.

MUTLU SABAH MÜZİK DOLU SABAH

Kızımın en çok severek dinlediği albüm Ferhat Göçer. Geçtiğimiz üç yıl boyunca evde, arabada üzüm şarkısını dinledik. Son albümü çıktığından beri de bütün şarkılarının her sözünü ezberledik. Bu sabah uyanır uyanmaz eline müzik aletlerini alıp başladı ve son bir buçuk saattir aynı tempoda bağırarak şarkılarını söylüyor. Yeni bir albüm çıkarmasını dört gözle bekliyorum lütfen en kısa zamanda yeni şarkılar dinlemek istiyoruuuuum.

KÜPENİN KOLYEYE DÖNÜŞÜ

Küpe kullanamıyorum, ucunu alıp kolye ucu yaptım. Kolayca yapılan şık bir kolye oldu. Sizde bayramda kıyafetinize uygun renklerde yapabilirsiniz.
malzemelerimiz
boncuk
çivi
zincir
küpe ucu

HOBİYE YENİDEN BAŞLAMAK

Yıllardır kendi kendimce takı yapardım. Zeynep okula başladı ben boşluğa düştüm hemen oyalanacak bir şeyler  bulmalıydım. Bu dönem kursa başladım harika öğreticimiz sayesinde yeni teknikler öğreniyorum. İlk misinayla ördüğüm kolyelerim. Evden çıkıp insanlar arasına karışma vakti gelmiştir.

ilk çalışmalar bunlar ileride yapacaklarımı tahmin edemiyorum.

 

 

EKİM AYINDA ÇOCUĞUMLA YAPABİLECEKLERİM

Emine öğretmenimiz böyle bir çizelge hazırlamış biz de gün gün uygulamaya çalışıyoruz evet rutin bir şekilde bazı günler yapıyorduk ama böyle güzel ve düzenli oldu. Sizlerin de işine yarar diye düşünerek paylaşıyorum.

PRATİK BİLGİLER SOĞAN

Pratik bilgilere ara vermiştik soğan ile devam edelim

Soğan, zengin vitaminler içeren, güç ve sağlık kazandıran bir sebzedir. Onu elden geldiğince çiğ tüketmek gerekir. 

Çiğ olarak tüketildiğinde mideyi güçlendirir, sindirim sistemini uyarır, idrarı arttırır.

Şeker hastalığını tedavi edemez ama, kan şekerini düşürebilir. 

Grip, nezle, gırtlak iltihabı ve öksürüğü önleyici olarak kullanılabilir. Soğuk algınlığında çocuklara, ince kıyılıp ezilerek, balla karıştırılan soğan yedirilir.
Veya
Bir büyük soğanı rendeleyin ve orta boy bir bal kavanozunu koyup iyice karıştırın. 48 saat bekletin, şurup haline geldiğinde öksürüğü ve soğuk algınlığı olan hastaya sabah akşam bir çorba kaşığı içirin. Soğanın içerdiği yağlar öksürüğü durduracaktır.

Soğanı kavururken renginin kaçmaması için biraz tuz serpin
Soğan kokusunu ellerinizde çıkarmak için, evvelden haşlandığınız patatesi mutfaktaki işiniz bitince elinize sürerek beş dakika kadar ovabilirsiniz.Soğanı soymaya başlamadan önce parmaklarınızı sirkeye veya limon suyuna batırın. Soğanları doğramayı bitirdiğinizde elinizin kokmadığını göreceksiniz
Soğanı sezonluk saklamak istiyorsanız bunları fileli torbalara koyup mutfak dolaplarının içinde karanlık ortamda saklayın ki filizlenmelerini önleyebilesiniz.
 

KIŞ HAZIRLIKLARI İÇİN SON GÜNLER

 

Kış mevsimine yaklaştığımız bu günlerde ben de son hazırlıklarımı yapıyorum. Derin dondurucum yeterince dolu olduğundan annemde gördüğüm kurutma şeklini ilk kez deniyorum. Pazardan aldığım yaz sebzelerini güneşe serdim kuruyorlar 2 günde kururlarmış. Kışın et yemeklerine katmak için bez torbaya koyup saklayacağım.
Sizlere fikir olsun.
Bu arada derin dondurucunuza haşlayarak taze fasulye, pazı, lahana  koyabilirsiniz, haşlamadan çiğden barbunya, domates, mısır, vişne ve kışın reçel yapmak için çilek koyabilirsiniz.
Siz de bu son günleri iyi değerlendirin çok uygun fiyattaki yaz sebzelerinden stokunuzu yapın ki kışın çeşidiniz fazla olsun.
sağlıkla afiyetle

DUDAĞINDAKİ UĞUR BÖCEĞİ

Pazar gezmemizde Zeynep'in dudağına küçücük bir misafir kondu.
Dudağına konan davetsiz misafiri eline aldı. Şaşırdık uğur böceğine benziyor ama rengi sarı demek ki bu gölgede büyümüş biraz güneşte beklese kızaracakmış. Veya Kadıköy'ün havasından kızaramamış zavallı.
Uç uç böceği annen sana terlik papuç alacak alacak.... ve uçtu işte gerçekten kulakları çok iyi.

 

O dudaklar az bir zaman önce dondurma yemişti, kenarında kalanların kokusunu almış olmalı. Burnu da iyi koku alıyormuş.

 

Benim küçük sarı uğurum hep yanımda olsun hiç uçmasın uzaklara.

RESİM AŞKINA

Zeynep resim yapmayı çok seviyor ana sınıfında sınıfa girer girmez kağıt alıp sabah sabah diğer arkadaşları oyun kurarken o resim yapmayı tercih ediyor. Her gün cebine katlayıp koyduğu resimleri bana hediye olarak getiriyor. Bunlardan bir kaçının resmini çektim.

 Bir ara evlere takmıştı, şimdi de çöpten insanlar çiziyor. Dikkatimi çeken her dönem başka bir şeye takılıp resimliyor.

Bu lolipop yiyen çocuk kendisi

Bu annesi

Bu bizim ailemiz annesi, babası ve kendisi kuşları ve yağmur da çizmiş.

Elmayı çok seven kendisi

Okula giden yolda yürüyormuş. Bu sokağa girilmez tabelası varmış okulun yanında.

BUGÜN GÜNLERDEN OKUL

Bugün günlerden okul günü
Son dört sabahtır kızımla muhabbetimiz; anne hadi kalk okula gidicez, okul formamı (tişört ve eşofmanına diyor) sen giydir , saçımı açık bırakalım bağlama, kahvaltıyı sevmiyorum yapmayacağım, ıyyy bal çok acı, ayakkabımı sen giydir...devamında hayır sen, hayır sen ....
Bu kadar ters muhabbetin sonu tatlı tatlı okul yoluna düşmemizle devam ediyor. Hele bir de yolda kuzenlerinden birine rastlamışsak keyfimize diyecek yok.
Gerçekten çok ama çok korkuyordum acaba ağlar mı acaba arkadaşlarıyla uyum sağlar mı diye ama korktuğum olmadı ben de şaşkınım.
Zor günler geçirdim korkularım vardı, asosyal bir çocuk mu? kimseye derdini anlatamaz mı? kendini ifade edemez diye ama görüyorum ki her çocuğun gelişimi farklı kızımın da zamana ihtiyacı varmış biz anne baba olarak kaygılarımızı dizginlemeliymişiz.
Öğretmeninin dediğine göre sessiz, sakin, verilen görevi başarmak için çabalayan sabırlı bir çocuk.

Velhasıl kelam o mutlu bir çocuk ben mutlu bir anne..
Ödev verdi sen eve gidip benim yarım bıraktığım sulu boyamı tamamla bana sürpriz olsun gelince ben şimdi gidip ödevimi yapayım :)

ÇOCUĞU ÖNCEDEN KAYGILANDIRMAMAK

 ilk gün heyecanı

ikinci gün rahatlığı

Bu hafta mini mini öğrencileri okul yollarında görüyoruz. Biz de hayatımızın önemli bir kısmına adım attık devlet okulunun anaokulu kısmına başladık.
Çok heyecanlı değildik daha önce yaptığımın aksine önceden çok hazırlamadım zeynep'i çok üzerinde konuşmadım sadece sabah kalktığında okula gitmemiz gerektiğini artık zamanının geldiğini söyledim.
İlk gün öğretmenlerimizi tanıdık sohbet ettik dönüşte yine üzerinde çok konuşmadık.
Dün ilk kez sınıfa girerken tereddüt edince ona fırsat vermeden"hayır anneciğim ben içeri seninle giremem sen de rahat ol ben kapıdayım bir yere gitmeyeceğim"dedim.
Bir iki çocuk ağlamış kızım dedi ki" büyük okulda ağlanır mı hiç, küçük okulda ağlanır"
Daha önce sizlerle burada yaşadığımız yaz okulu sıkıntısını paylaşmıştım.
Bu hafta alışmaları için bir saat kalıyorlar, kızım beni şaşırttı belki de bu yeni yöntemim işe yaradı.
Bu dönemin çok sıkıntılı olacağını düşünmüştüm. Boşuna üzülüp sıkılmışım bazen çocuğu kendi haline bırakıp izlemek gerekiyormuş. Anladım ki yaşadığımız çocuğun endişesi değil benim endişemmiş. Ben rahat olmaya çalıştım.
Bakalım haftaya tam gün okula gittiğinde neler yaşayacağız.

RÜZGAR GİBİ GEÇTİ

Ankara da geçirdiğimiz bir haftayı arşivlemek istedim buyrun.

 

Yol boyunca heyecanından uyuyamadı beklemeyi ve sabrı öğrendik.

 

                               Teyzemizin yanında mutluluk sarhoşu oluyoruz.

 

Bir grup genç metroda izin isteyerek müthiş bir müzik ziyafeti verdi biz yol arkadaşlarına.

DEĞİŞDİK Mİ?

Ne tuhaf insanın değişmesi. Önceden kızdığım şeyler artık sırdan geliyor, kızmadığım şeylerin ise sinirlendirmesi filan.
Bugün benim için özel bir gün eskiden olsa hatırlamayan sevdiklerime kızar offf neden hatırlamadı ki oysa onun hatırlaması gerekiyordu der dert ederdim. Ama artık çok da önemsemediğimi anladım herşeyden önce sağlık olsun demeyi öğrendim.
Doğum günümü sadece eniştemin, Doğa'mın ve eski bir dostumun hatırlaması yetiyorken eşimden, annemden bile hatırlamasını beklemiyormuşum çünkü çok üzmedi bu durum beni. Artık yaş otuzu aşınca umursamıyormuş insan çoğu şeyi...
Demek ki çok ama çok değişmişim. Evet bir yıl daha yaşlanmışım yaşlanmamın pek de kutlanacak bir yanı olmasa gerek diyorum tebessümle:)
sağlık olsun...

BAYAT KEK TRUF OLDU

Kek sık sık yapıyorum bu sefer bitiremedik kaldı bayatlamış.
Bugünkü gelen misafirlerime bayat halde sunamazdım. Atmaya da kıyamadım, araştırdım ve bayat kekten meğer neler yapılıyormuş kimi pudingden kimi çikolatalı sostan yapmış ben evdeki çikolata ve sütten yaptım.



malzemeler ve yapılışını resimlerle anlatıyorum

SEK SEK Mİ DEDİN?

Bizim çocukluğumuz sek sek oyunuyla ip atlamalarla geçti ama kızım bunları ne yazık ki bilmiyormuş.
Ben farkında değildim bugün İkea da oyun alanın önünde sek sek çizgileri vardı arkadaşı atlarken zeynep tuhaf tuhaf baktı sonra atlamaya, onu taklit etmeye çalıştı ve ben fark ettim ki parklar dışında sokakta hiç oynamayan kızım sek sek oyunu nedir bilmiyor nereden bilsin ki?

Geçen yaz parkta bisikletli bir çocuk gelip süs havuzuna itti kızımı boğulmasından korkmuştum.
Bir kaç gün sonra da kaydırağa bir grup çocuk koşturarak çıkıp iniyordu bizimki köşede bekliyor onlar geçsin diye tabi birden üstüne geliyorlar zannederek ayağı boşluğa gelip düştüğünde kolunu kırmıştı. Zaten ortamlara zor adapte olan çocuğum bu travmaları da yaşayınca bu yaptıklarına anlam verebiliyorum.

Oyun alanlarına girmemiz maceralı oluyor, oyun alanlarında başka çocuklar var diye girmek istemiyor. İçeri girmek istemez yarım saat dil döktükten sonra nazlana nazlana girmeyi kabul etti o da yanında çok sevdiği arkadaşı olduğu için.
Tamamen çocuklu aileleri düşünen bir mekan ikea'yı özellikle hafta içi tavsiye ederim.

GİZEMLİ KANATLAR

 

Günü güzel yapan güzel insanlardır. Mekanlar önemli değil güzel sohbet varsa her yer güzel oluyor. 

Bugün tinkerbel gizemli kanatlar filmine gittik. Daha önce kuzenleriyle filmler izlemişti ama arkadaşın zevki başka oluyormuş.

Onların mutluluğu biz anneleri de mutlu ediyor. Biz arkadaştık büyüdük şimdi çocuklarımız arkadaş. Onlar içeride film izlerken biz de dışarıda sohbet ettik. Herkes halinden memnundu. Film güzelmiş bu sefer ben izlemedim yorum yapamayacağım ama yol boyunca filmi anlattığına göre hoşuna gitmiş olmalı.

 

 

Sonrasında sonu gelmeyen oyunlar koşuşturmalar.

 

 

SAKİN BAYRAM MI GEÇİRİYORUZ?

Biz sakin huzurlu bir bayram geçirirken hiç bir suçu günahı olmayan insanlar öldürülüyor. Anaları bayram sabahı toprağın altına koyuyor evlatlarını.
Bayram yapmayı bile çok görüyorlar nasıl bir anlayıştır ölmek ve öldürmek.
Onların canını sen mi verdin ki insafsızca alıyorsun? Seni yaradan sana kızmaz mı eksiksiz yarattığı kulunun yaşamını aldın diye?...
Ne söylesem ne yazsam kifayetsiz kalır.
Kafamda tasarladığım güzel bir post vardı ama keyfim kaçtı biz sakin ve huzurlu bir gün geçirdik keşke herkes bizim gibi veya bu satırları okuyan senin gibi şanslı olsa... Ne kadar şükretsek azdır.
sadece dünden karelerle baş başa bırakıyorum. 2. günümüz avrupa yakasında geçmişti 3. günümüz de Gebze, Darıca taraflarında geçti. Çocuğunu alan hayvanat bahçesine gitmiş olmalı çok kalabalıktı biz giremedik kalabalıktan.

BURAYI İNSANLAR BASMIŞ

9 yıldır İstanbul Anadolu yakasında oturan birisi olarak bu yakanın kıymetini bugün anladım. Karşı turu atalım dedik ama trafikten başladık yoğun bir güne ilk durağımız Kurtuluş sonra Nişantaşı idi dükkanlar kapalı olmasından dolayı çok sakindi.

Aynı sakinliği bulmak ümidiyle İstiklal'e uzandık ama tatil dolayısıyla tıka basa insan doluydu. Zeynep kalabalığı görünce "burayı insanlar basmış karınca gibiler" dedi.
Öbek öbek insanlar vardı yürümek çok güç, kalabalığı seven insanlar elbette vardır ama biz onlardan değiliz.

Sokakta hayat varmışşşşş Ortaköy ise çook daha kalabalıktı alan küçük olduğundan sanki kapalı bir mekandayız gibi hissettim.
Daha önce gelmiştik ama hafızamda sakin güzel bir yer diye kalmıştı. Ama Ortaköy'ün simgesi cami tadilatta, kumpiri meşhurmuş pehhh bir işe yaramaz 15dk kuyrukta kaldıktan sonra beş katı para ödeyerek pişmemiş patatesli kumpir yapıyorlar. Tabi talep çok yoğun olduğundan pişirmeye vakit kalmıyordur. Oturacak yer bulanlar acayip şanslıydı. Otopark da cabası o da 10 kat pahalı diyeceğim o ki gezmek için bayramın geçmesini bekleyiniz.
En güzeli uzaktan manzarayı izlemek

Biz Nişantaşı yerine Kadıköy'e, İstiklal yerine Bağdat caddesine, Ortaköy yerine Üsküdar'a gitmeye devam edelim kalabalıklara karışmayalım.

ZEYNEP DEN ÇOCUKALARA BAYRAM MESAJI

Aşağıda yazacağım satırları 5 yaşındaki kızım söyledi ben not aldım. Anne bir şey yazalım bütün çocuklar uygulasın dedi hepinize sevdiklerinizin yanında mutlu bayramlar.

çocuklar bayram yaklaşıyor yavaş yavaş
çok güzel giysilerimizi aldık aldığımız giysilerimizi giyme zamanı yavaş yavaş geliyor
dert etmeyin lütfen bunu kafanıza takmayın, bir şey takarsanız annenize söyleyin
annenizi üzmeyin güzel çocuklar olun ve çok güzel de uslu olun
bu kadar (bu kadar dediğimi de yaz)...
selamlar hepinize ama son gelişmemize sonra bakarız
haydi şimdi uyku zamanı bu kadar çocuklar...

BENİM ÇOCUĞUM YAPMAZ

Bu günlerde yazı yazmaya özenen kızımın yaptığına bakar mısınız. "Az" yazmış al bu yaptığım az bile dermiş gibi ben harf öğretmediğim halde kendisi nerede yazı görse aynı harfleri yazmaya çalışıyor ama koltuğa oldu mu şimdi?

Tükenmezle yapmasaydı olurdu yaaa....boya kalemlerine de razıydım ama tükenmez hiç olmadı.

Bunu akşam yaptı ve hala etkisindeyim bu yaşına kadar duvarlara bir çizik dahi atmayan kızım bunu nasıl yapar.

Televizyon izlemeye dalmışken sesi duydum yok canım koltuğu çiziyor olamaz ama bu kalem sesi kağıdı nereden bulmuş ki hemencecik, aman bakmayayım kağıdı çiziyordur koltuğu çizecek hali yok ya deyip döndüğümde işte manzara.

Biz anneler her an tetikte olmalıymışız olmaz olmaz demeyelim...,